Pages

പെയ്തൊഴിയാത്ത മഴ

                                                       ഇടവപ്പാതിയിലെ   ആര്‍ത്തുലച്ച് പെയ്യുന്ന മഴയില്‍ കണ്ണും നട്ടിരുന്നു സ്വപ്നം കാണാന്‍ എനിക്കൊരു ഹരമാണ്. എന്റെ സിരകളില്‍ ഒരു സാഹിത്യകാരന്റെയോ ഒരു കലകാരിയുടെയോ രക്തമൊന്നും ഒഴുകുന്നില്ല. എന്നിട്ടും വെറുതെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നെയ്തു കൂട്ടും. മഴയും നനുത്ത കാറ്റും ട്രെയിന്‍ യാത്രകല്‍ക്കിടയില്‍ ആണെങ്കില്‍ എന്നിലെ കവി ഭാവന ചിറകു വിടര്‍ത്തും.

യാത്രകള്‍ എനിക്കൊരു ലഹരിയാണ്. ആ ലഹരി നുണയാന്‍ വേണ്ടിയാണ് ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതം മതിയാക്കി തിരുവനന്തപുരം വരെ ജോലിക്ക് എന്നും പോയി വരാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. മൊത്തം 4 മണിക്കൂര്‍ യാത്ര. അതില്‍ 3 മണിക്കൂര്‍ ട്രെയിനില്‍. കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് അതിശയവും ആശങ്കയും. പക്ഷെ ഞാന്‍ എന്‍റെ  സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് പിന്നാലെ തന്നെ.

ഓരോ ദിവസം പല പല യാത്രക്കാര്‍. കുറച്ച ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം പല മുഖങ്ങളും പരിചിതമായി. ആരോടും സംസാരിക്കാന്‍ നിന്നില്ല. സൗഹൃദങ്ങള്‍ ഒരു പുഞ്ചിരിയില്‍ ഒതുക്കും. വൈകിട്ട് തിരിച്ചു പോകുന്നതാണ് ഞാന്‍ ഒരുപാട് ആസ്വദിച്ചത്, സര്‍ക്കാര്‍ ജീവനക്കാര്‍, വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍, ടെക്നോ പാര്‍ക്ക്‌ പ്രൊഫഷണല്‍സ് അങ്ങനെ എനിക്ക് ചുറ്റും പല പല മുഘങ്ങള്‍, പല പല ഭാവങ്ങള്‍. 

സന്ധ്യ സമയത്ത് ട്രെയിനില്‍ തനിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ പലരും ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ട്. അവരുടെ നോട്ടങ്ങള്‍ ഞാനും കാണാറുണ്ട്. എന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തെ കുറിച്ചു ഞാന്‍ കുറച്ചൊക്കെ ബോധവതിയാണ്. ചിലരുടെ നോട്ടം കാണുമ്പോള്‍ തന്നെ ഞാന്‍ എന്റെ ഷാള്‍ ഒക്കെ നേരെ പിടിച്ചിടും ഒരു സേഫ്ടിക്ക്. കഴിവതും ശരീരം മറച്ചു ഒതുങ്ങിയിരിക്കും. അഥവാ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാല്‍ തന്നെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്ന തരത്തില്‍ വസ്ത്രം ധരിച്ചിട്ടാണെന്ന് ആരും പറയരുതല്ലോ. ആളുകള്‍ക്ക് പറയാന്‍ എന്‍റെ  ചുരിധാറിന്‍റെ ഇറക്കം കുറഞ്ഞതോ അല്പം ഷേപ്പ് ചെയ്തതോ ഒക്കെ മതിയാവുമല്ലോ. ഈ അസമയത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്തിട്ടാണെന്ന് കുറ്റപ്പെടുത്താനും ആളുണ്ടാവും.

                                                     ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരായിരം ചിന്താ ശകലങ്ങള്‍ എന്‍റെ മനോ മണ്ഡലത്തില്‍ വിഹാരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ട്രെയിന്‍ കൊല്ലം സ്റ്റേഷന്‍ എത്തിയത്. സ്ഥിരം യാത്രക്കാര്‍ ഒരു വിധം ഇറങ്ങി. അങ്ങും ഇങ്ങുമായി വിരലില്‍ എണ്ണാവുന്ന ആളുകള്‍ മാത്രം. ഇടവപ്പാതി അല്ലെങ്കിലും മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. തെറിച്ചു വീഴുന്ന മഴതുള്ളികള്‍ അസഹനീയമായപ്പോള്‍ പലരും ജനാല അടച്ചു. ഞാന്‍ മാത്രം ഇരുളിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് മഴത്തുള്ളികളെ പ്രണയിച്ചു.  ഇടയ്ക്കിടെ മഴയെ തൊടാന്‍ കൈകള്‍ പുറത്തേക്കിട്ടു. എന്‍റെ ഈ ഭ്രാന്തന്‍ ചേഷ്ട്ടകള്‍ കണ്ടു ഒരു മധ്യവയസ്കന്‍ എന്‍റെ എതിര്‍വശത്തിരുന്നു ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. ആദ്യമൊക്കെ ഒരു സംശയ ധ്രിഷ്ട്ടിയോടെ ഞാന്‍ അയാളെ നോക്കിയത്. പീഡിപ്പിക്കാന്‍ വരുന്നവര്‍ ഏതു തരക്കാരും ആവാമല്ലോ. പക്ഷെ എനിക്ക് പേടി ഒന്നും തോന്നിയില്ല. 

                                                   മഴ ഉറചു പെയ്തപ്പോള്‍ മറ്റു യാത്രക്കാര്‍ക്ക് ബുധിമുട്ടാവേണ്ട എന്ന് കരുതി മനസ്സില്ല മനസ്സോടെ ഞാനും ജനാല അടച്ചു. ഇനി ചെയ്യാനുള്ളത് ഫോണില്‍ ഫേസ് ബുക്ക്‌ എടുക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ്. അല്ലാതെ ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. ഞാന്‍ ഫോണില്‍ കുത്തി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു അദ്ദേഹം എന്നോട് സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പേരും മറ്റു വിവരങ്ങളും ഒക്കെ ചോദിച്ചു. പൊതുവേ കുറച്ചു സംസാരം കൂടുതല്‍ ആയത് കൊണ്ട് ഞാനും കത്തി വെച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും ഇടക്കിടക്ക് ഞാന്‍ ഫേസ് ബുക്ക്‌ നോക്കുന്നുണ്ട്. ഓണ്‍ലൈന്‍ ഫ്രണ്ട്സിന്‍റെ മെസ്സേജ് ഒന്നും കാണാതെ പോകരുതല്ലോ. ഞാന്‍ ആകാംക്ഷയോടെ ഫോണ്‍ നോക്കുമ്പോ അദ്ദേഹവും എന്‍റെ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. പിന്നെ സംസാരം കൌമാരക്കാരുടെ മൊബൈല്‍ ഉപയോഗത്തെ കുറിച്ചായി. എന്‍റെ പപ്പായും ഉമ്മയും ഉള്‍പ്പെടുന്ന എല്ലാ മുതിര്‍ന്നവരില്‍ നിന്നും കേള്‍ക്കാറുള്ള സ്ഥിരം പല്ലവികള്‍ തന്നെ അദ്ദേഹവും പറഞ്ഞു. കുറെ ഉപദേശങ്ങളും. 

ഞാനും ഒട്ടും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. അറിയുന്ന രീതിയില്‍ മൊബൈലിന്‍റെ ഗുണ ഗണങ്ങള്‍ ഞാനും വിസ്തരിച്ചു. 
ഉടനെ  അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു
 "എനിക്കൊരു മോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. നിന്‍റെ പ്രായമാണ്. കോളേജില്‍ പഠിക്കുമ്പോ ഒരു മൊബൈല്‍ വാങ്ങി കൊടുത്തു. കോളേജ് പഠിത്തം തീരുന്നതിനു മുമ്പ് അന്യ ജാതിയില്‍ പെട്ട ഒരു പയ്യന്‍റെ കൂടെ ഒളിച്ചോടിപ്പോയി. തെറ്റി വന്ന മിസ്സ്ഡ് കോള്‍ ബന്ധം ആയിരുന്നു അത്."


"നിന്നെ പോലെ തന്നെ മഴയും യാത്രയും ഒക്കെ ഒരുപാട് ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു. ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചു വളര്‍ത്തിയതാണ്. എന്നിട്ടും അവള്‍ ഞങ്ങളോടിങ്ങനെ ചെയ്തല്ലോ...!! പോയിട്ട് ഇത് വരെ ഒന്ന് തിരികെ വിളിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. മടങ്ങി വന്നാല്‍ രണ്ടു കയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ തയ്യാറാണ്. പക്ഷെ അവള്‍ക്കു ഞങ്ങളിപ്പോള്‍ ശത്രുക്കളാണ്."
അദ്ധേഹത്തിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞത്‌ പോലെ തോന്നി. ഏയ് തോന്നിയതാവും. മാതാപിതാക്കളുടെ കണ്ണ് നീര്‍ ഒരിക്കലും ഞാന്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന മക്കള്‍ കാണില്ലല്ലോ. 

                                                      മകള്‍ മടങ്ങി വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍ ഓരോ ദിവസവും തള്ളി നീക്കുന്ന അമ്മയും എല്ലാ സമ്പാദ്യങ്ങളും മകള്‍ക്ക് വേണ്ടി കാത്തു വെച്ച് ജീവിക്കാന്‍ മറന്നു പോയ അച്ഛനും. എന്ത് പറയണമെന്നു എനിക്കറിയില്ലാരുന്നു. ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്താന്‍ ഒരു 5 മിനിറ്റ് വൈകിയാല്‍ ഉമ്മ കാണിക്കുന്ന പരിഭ്രമം എനിക്കും അറിയുന്നതാണ്. യാത്രക്കിടയില്‍ റേഞ്ച് ഇല്ലാതെ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടാതെ വരുമ്പോ അസ്വസ്ത്മാവുന്ന എന്‍റെ പപ്പ. അത് പോലെ ഒരു അച്ഛനും അമ്മയും ..മനസ്സിലൊരു വിങ്ങല്‍ പോലെ.

എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ ഫേസ് ബുക്ക്‌ ലോഗ് ഓഫ്‌ ചെയ്തു ഫോണ്‍ എടുത്തു ബാഗില്‍ വെച്ചു. ഈ കേട്ടത് വെച്ച് ഫേസ് ബുക്ക്‌ സൗഹൃദങ്ങള്‍ ഞാന്‍ അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ പോകുന്നില്ല എന്ന് എനിക്ക് നല്ല ബോധ്യം ഉണ്ട്. എങ്കിലും വെറുതെ ചെയ്തു. മറിച്ചൊന്നും ചെയ്യാനോ പറയാനോ എനിക്കില്ലായിരുന്നു. എത്രയും വേഗം എനിക്കിറങ്ങേണ്ട സ്റ്റേഷന്‍ എത്തിയാല്‍ മതിയെന്നൊരു ചിന്ത. 

ഭാഗ്യം എനിക്കിറങ്ങേണ്ട സ്റ്റേഷന്‍ എത്തി. റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍ ലൂടെ ഞാന്‍ ഒറ്റക്ക് നടക്കുന്നത് ഒരച്ഛന്റെ വ്യാകുലതോയോടെ അദ്ദേഹം നോക്കുന്നത് ഞാന്‍ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി എന്തെങ്കിലും പറയാനോ നോക്കാനോ ഉള്ള മനക്കട്ടി എനിക്കില്ലാതെ പോയി. മനസ്സിലൊരുപാട് വേദനകള്‍ ബാക്കിയാക്കി ഒരു മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞു.